دلنوشته
دلنوشته مادری با فرزند معلول
از نظرآباد · کربلا
«یا بابالحوائج! سالها بود که کنج خانه، زمین گیر پسرم و بیماریش بودم. حسرت به دل بودم که یک بار هم که شده، او را بیاورم تا ان شاالله شفاش رو ازت بگیرم. وقتی ویلچر پسرم رو روی سنگهای بین الحرمین حرکت دادم، انگار تمام خستگی این سالها از تنم ریخت. من اینجا به نیابت از تمام مادرهایی هستم که درد دارند، اما صدا ندارند، یااباالفضل العباس دل همه مادرایی که حال منو دارن روشن کن و عزیزشون رو شفا بده الهی آمین.»
— مادری با فرزند معلول (از نظرآباد)- کربلا ·
دلنوشتههای دیگر
«همه میگفتند سفر پول میخواهد، پاسپورت میخواهد و هزارتا چیز دیگر مگه الکی بری کربلا. من هیچکدام را نداشتم؛ وقتی بهم زنگ زدن و گفتند میخوای بری کربلا فکر کردم شوخی است، اصلا باورم نمیشد اما حالا که وسط بینالحرمین ایستادهام، میفهمم اینجا تنها جایی است که "نداشتنها" به چشم نمیآید. ممنون که صدای دل شکستم رو شنیدی یا اباعبدالله.»
«مامانم میگه شما رئوفی؛ یعنی خیلی مهربانی. من که بابا ندارم، ولی وقتی وارد حرم شدم، حس کردم کسی دست روی سرم کشید. از خونمون که راه افتادیم تا اینجا همهاش به فکر این بودم که توی حرم چه بگویم، یا برای کی اول دعا کنم، برای مامان بزرگ که پاهاش درد میکنه یا برای ثریا خانم که هی به مامانم میگفت التماس دعا؟ اما حالا که رسیدهام، فقط گریه میکنم و از خوشحالی نمیدونم اصلا چی باید بگم فقط به قول مامانم ممنون که دعوتمون کردی آقای امام رضا.»
«ما به کم آبی عادت داریم، از سیستان آمدم اما به دوری از شما نه. عمرم گذشت و موهام سفید شد تا بالاخره قسمت ما هم شد. ما میفهمیم تشنگی یعنی چی همه مسیر تا برسیم به یاد لب تشنه ات فقط اشک ریختم. عمرم کوتاه و با حسرت برمیگردم حالا درد دوری بیشتر از وقتی که نیومده بودم، فقط یه بار دیگه بطلب آقا جان.»