از زبان زائران
دلنوشتهها
حرفهایی که در حرم، از ته دل گفته شد؛ بیواسطه و بیویرایش.
«یا بابالحوائج! سالها بود که کنج خانه، زمین گیر پسرم و بیماریش بودم. حسرت به دل بودم که یک بار هم که شده، او را بیاورم تا ان شاالله شفاش رو ازت بگیرم. وقتی ویلچر پسرم رو روی سنگهای بین الحرمین حرکت دادم، انگار تمام خستگی این سالها از تنم ریخت. من اینجا به نیابت از تمام مادرهایی هستم که درد دارند، اما صدا ندارند، یااباالفضل العباس دل همه مادرایی که حال منو دارن روشن کن و عزیزشون رو شفا بده الهی آمین.»
«همه میگفتند سفر پول میخواهد، پاسپورت میخواهد و هزارتا چیز دیگر مگه الکی بری کربلا. من هیچکدام را نداشتم؛ وقتی بهم زنگ زدن و گفتند میخوای بری کربلا فکر کردم شوخی است، اصلا باورم نمیشد اما حالا که وسط بینالحرمین ایستادهام، میفهمم اینجا تنها جایی است که "نداشتنها" به چشم نمیآید. ممنون که صدای دل شکستم رو شنیدی یا اباعبدالله.»
«مامانم میگه شما رئوفی؛ یعنی خیلی مهربانی. من که بابا ندارم، ولی وقتی وارد حرم شدم، حس کردم کسی دست روی سرم کشید. از خونمون که راه افتادیم تا اینجا همهاش به فکر این بودم که توی حرم چه بگویم، یا برای کی اول دعا کنم، برای مامان بزرگ که پاهاش درد میکنه یا برای ثریا خانم که هی به مامانم میگفت التماس دعا؟ اما حالا که رسیدهام، فقط گریه میکنم و از خوشحالی نمیدونم اصلا چی باید بگم فقط به قول مامانم ممنون که دعوتمون کردی آقای امام رضا.»
«ما به کم آبی عادت داریم، از سیستان آمدم اما به دوری از شما نه. عمرم گذشت و موهام سفید شد تا بالاخره قسمت ما هم شد. ما میفهمیم تشنگی یعنی چی همه مسیر تا برسیم به یاد لب تشنه ات فقط اشک ریختم. عمرم کوتاه و با حسرت برمیگردم حالا درد دوری بیشتر از وقتی که نیومده بودم، فقط یه بار دیگه بطلب آقا جان.»
«راستش را بخواهی آقا جان، فکر نمیکردم بتونیم بیایم مشهد. با خودم گفتم آقا فقط پولدارها را دعوت میکند. اما حالا که اینجام، فهمیدم شما حواست به همه هست پولدار و بی پول ندارد. آقا، قول میدهم بزرگ که شدم، من هم کمک کنم تا بچههایی که مثل امروز من دلشون میخواد بیان مشهد دلواپسی نداشته باشن.»
«یا امام رضا! آفتاب لب بوم بودم و چشمانتظار. میترسیدم بمیرم و مشهدت را نبینم. حالا که اینجا هستم، دیگر از هیچچیز نمیترسم.حالا اگه بمیرمم دیگه حسرتی ندارم.»
«آقا! من زود بزرگ شدم، زود رفتم سر کار تا کمک خرج خانوادم باشم. دستهایم جوری زبر است، انگار نه انگار که 14 سالمه. وقتی گنبدت را دیدم، فهمیدم دنیا خیلی بزرگتر از روستای ماست. به من قدرت بده تا دوباره برای آرزوهایم بجنگم. ممنون که اجازه دادی برای اولین بار طعمِ "مهمان بودن" را بچشم.»
«دم بخت باشی و خبر بدن زائر اولی هستی و شرایط جفت و جور شده بری مشهد، دیگه چی بهتر از این؟! اومدم کنج حرمت بنشینم و دعا کنم. دلم خوش است که شروعِ زندگیام با بوسه زدن به آستان شماست آقا جان. تو که مهربانی، خودت برای ما بساز و همه جوانها رو عاقبت بخیر کن، آمین.»
«همیشه شرمنده بچههایم بودم که نمیتوانستم آنها را به سفر بیاورم. وقتی خبر دادند زائر اولی شدهایم، انگار تمام بارهای دنیا را از روی دوشم برداشتن. ممنون که آبرویم را پیش خانوادهام خریدی یا علی بن موسی الرضا»
«میگویند تو ضامن بیکسانی یا ضامن آهو. من نه پول داشتم، نه راه بلد بودم؛ تازه راهمون هم دور فقط یک دل داشتم که ذوق دیدن حرم شما رو داشت. ممنون که بارانِ لطفتون از مشهد تا کپرهای ما هم رسید.»
«یا امام رضا، یه عمره تنها توی خونم بودم و فکر میکردم فراموش شدهام. فکر میکردم لایق نیستم بیام پابوست. اما بهم نشون دادی که "سلطان" سراغِ رعیتهای فراموششدهاش رو هم میگیره. حالا که پنجره فولادت رو بغل کردم، دیگر احساس تنهایی نمیکنم.»
«سالهاست پسرم را با صندلی چرخدارش جابجا میکنم و دیگر مثل قبل توان و بنیه ندارم اما امروز که وارد صحن شدم، حس کردم همه خستگی و درد از تنم رفته. من برای شفای پاهایش نیامدهام؛ آمدهام بگویم دلم خیلی گرفته بود. ممنون که به واسطه این آدمهای خوب، مرا طلبیدی تا به پابوست بیام و خستگی این سال ها را کنار شما فراموش کنم… فقط همین.»
«آقا جان! باورم نمیشود از بین آن همه آدم، آن همه بچه محل مرا صدا زدی و طلبیدی تا بیام پابوست. من بلد نیستم عربی دعا کنم، فقط میخواهم بگویم ممنون که نگذاشتی حسرتِ دیدنت روی دلم بماند. جای بچههای محلمان علی و روح الله خیلی خالیه کاش میشد آن ها هم می آمدند، ان شاالله دفعه بعد راستی آقا جان، ناهارِ اینجا خیلی خوش مزه است ، مزه بهشت می دهد!»
«امام رضا سلام! هر وقت توی تلویزیون گنبد شما را میدیدم، دستم را روی سینهام میگذاشتم و به جای "سلام"، میگفتم: "آخه پس کی قرار ما رو ببری پیش خودت؟". حالا اینجام با مامانم. راستی امام رضا ضریحت خیلی قشنگتر از عکسش تو تلویزیون حتی طلایی تر از مداد زردی که باهاش نقاشی میکشم، کاش میشد بیشتر بمونیم ولی مامانم میگه باید برگردیم تا بچه های دیگه هم که مثل من تا حالا نیومدن مشهد بتونن بیان پیشت.»
ارسال دلنوشته
از طریق فرم زیر میتوانید دلنوشته خود را ارسال کنید؛ بعد از تأیید در سایت نمایش داده میشود.