دلنوشته
دلنوشته نوجوانی که ترک تحصیل کرده
سیستان
«آقا! من زود بزرگ شدم، زود رفتم سر کار تا کمک خرج خانوادم باشم. دستهایم جوری زبر است، انگار نه انگار که 14 سالمه. وقتی گنبدت را دیدم، فهمیدم دنیا خیلی بزرگتر از روستای ماست. به من قدرت بده تا دوباره برای آرزوهایم بجنگم. ممنون که اجازه دادی برای اولین بار طعمِ "مهمان بودن" را بچشم.»
— نوجوانی که ترک تحصیل کرده (سیستان) ·
دلنوشتههای دیگر
«یا بابالحوائج! سالها بود که کنج خانه، زمین گیر پسرم و بیماریش بودم. حسرت به دل بودم که یک بار هم که شده، او را بیاورم تا ان شاالله شفاش رو ازت بگیرم. وقتی ویلچر پسرم رو روی سنگهای بین الحرمین حرکت دادم، انگار تمام خستگی این سالها از تنم ریخت. من اینجا به نیابت از تمام مادرهایی هستم که درد دارند، اما صدا ندارند، یااباالفضل العباس دل همه مادرایی که حال منو دارن روشن کن و عزیزشون رو شفا بده الهی آمین.»
«همه میگفتند سفر پول میخواهد، پاسپورت میخواهد و هزارتا چیز دیگر مگه الکی بری کربلا. من هیچکدام را نداشتم؛ وقتی بهم زنگ زدن و گفتند میخوای بری کربلا فکر کردم شوخی است، اصلا باورم نمیشد اما حالا که وسط بینالحرمین ایستادهام، میفهمم اینجا تنها جایی است که "نداشتنها" به چشم نمیآید. ممنون که صدای دل شکستم رو شنیدی یا اباعبدالله.»
«مامانم میگه شما رئوفی؛ یعنی خیلی مهربانی. من که بابا ندارم، ولی وقتی وارد حرم شدم، حس کردم کسی دست روی سرم کشید. از خونمون که راه افتادیم تا اینجا همهاش به فکر این بودم که توی حرم چه بگویم، یا برای کی اول دعا کنم، برای مامان بزرگ که پاهاش درد میکنه یا برای ثریا خانم که هی به مامانم میگفت التماس دعا؟ اما حالا که رسیدهام، فقط گریه میکنم و از خوشحالی نمیدونم اصلا چی باید بگم فقط به قول مامانم ممنون که دعوتمون کردی آقای امام رضا.»